De Lichter vun de Stadt verswimmt in’n Takt,

to den se sik dreiht.
Een Stoorm vull (vun) Farven, Tööns un Frogen,
De se kuum versteiht.
Verworren Sätzen, mehr Fetzen as Texten

de se vun sik gifft.
Se kann dat nich mehr kuntrolleren.

Chorus:
Geföhlen fohrt Achterbohn,
Vun boben bet nerrn.
Sünd dat bloots ‘n poor Gramm

Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,

In den Stoorm vergitt se Eensomkeit un all ehr Sorgen.
Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,
Se schient so stark, man ohn Hölpers weer se verloren.

Wat se hinnert, dörchbroken, ehr Hart al an’t Rosen,
De Sinnen beleevt.
Een eerstet Signol, so as bi jeedeen Mool
Ehr Kopp is as lähmt.
Twüschen sweten Minschen, ümgeven vun Hannen.

Lött se sik fallen.
Un se fallt un fallt un fallt.

Geföhlen fohrt Achterbohn
Vun boben bet nerrn,
sünd dat bloots ‘n poor Gramm.

Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,

In den Stoorm vergitt se Eensomkeit un all ehr Sorgen.
Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,
Se schient so stark, man ohn Hölpers weer se verloren.

Allens üm ehr to warrt mit eens still!
Ehr Ovendkleed vullsmeert, in’ Dreck, in’ Dreck!
Allens, wat se wull, warrt nie passeren!
Wo sünd all hen? Se is ganz alleen, ganz alleen!

Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,

In den Stoorm vergitt se Eensomkeit un all ehr Sorgen.
Se danzt, se lacht, een glöövt, se flücht dorvun,
Se schient so stark, man ohn Hölpers weer se verloren.

One thought on “Lichtjahr – Achterbohn

Comments are closed.